Noc Kupały.

Noc Kupały

kupala

 

Kupała, Kupalinka, Sobótka, Noc Świętojańska to stare słowiańskie święto związane z letnim przesileniem, najkrótszym dniem w roku, powitaniem lata. Było świętem jedności, połączenia ognia i wody, słońca i księżyca, mężczyzny i kobiety, urodzaju i płodności, miłości i radości, pełnym czarów i wróżb. W tym dniu również wyjątkowo nie obowiązywały surowe zakazy obyczajowe, a młodzi mogli bezkarnie oddalić się od zgromadzenia „w poszukiwaniu kwiatu paproci”. Tańczono, śpiewano pieśni – to wszystko do białego rana.

Noc sobótkowa jest również nocą łączenia się samotnych. Dlatego najważniejszych wróżb Nocy Świętojańskiej jest rzucanie wianków na wodę. To wróżba dla samotnych osób, nie posiadających swojej połówki i czekających na miłość. Młode dziewczyny plotły wianki z kwiatów i ze śpiewem i tańcem powierzały je falom rzek i strumieni. Wianek wrzucało się
do rzeki, by płynęły z prądem rzeki, by odpłynęły uczucia do byłych chłopaków. Powinien go wyłowić samotny chłopak.
W przeciwnym przypadku panna nie znajdzie miłości przez cały kolejny rok. Podobnie chłopak – jak nie złowi też będzie samotny.

W tym roku już po raz szósty w naszej szkole, postanowiliśmy wskrzesić tę piękną i starą tradycję. Pletliśmy wianki, dziewczęta rzucały wianki w wody rzeki Wielonki a chłopcy wyławiali te wianki. Śpiewaliśmy i zabawom końca nie było
aż do samego rana. Na dobranoc w jednej z sal, przy blasku świec oglądaliśmy filmy, które wprawił nas w jeszcze bardziej tajemniczy nastrój. Ta czarodziejska noc z całą pewnością zapadnie na długo w naszej pamięci.

Organizatorzy: Renata Halska, Beata Piotrowska-Rup, Ewa Krzywiecka, Monika Polan-Zbączyniak, Bartosz Zbączyniak.